یک دست همیشه بی صدا نیست
ساعت ۱٠:٤٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱/۱۸  کلمات کلیدی: اشعار (در وصف شهید)

این قطعه شعر به یاد شب قطع شدن دست چپ از پیکر مطهر شهید جاویدالاثر

 ایرج (یاسر) غرایاق زندی در سالگرد آن رخداد سروده شد.

 

               « یک دست همیشه بی صدا نیست »

شب جز غمِ او نصیب ما نیست                   یادش دَمی از دلم جدا نیست

شب یک دم از این ستم نکاهید                  چون شب به سُرورِ ما رضا نیست

شب بود که شاخِ گُل جدا شد                    آیا به شکوفه این جفا نیست؟

خاری به دلم نشست زین غم                     بی دل مگر آنکه مبتلا نیست

از پیکرِ مَه چو شد جدا دست                     معراجِ زمینی اش رَوا نیست

یک دست ستاره ها بر افروخت                   بر شب پَره فهمِ مُدّعا نیست

از دامنِ شب، ستاره ها چید                       خندید و بگفت: « مَه گدا نیست »

آتش به خِیامِ شب فرستاد                          آتش زنه سوزِ مُنْتَها نیست

آتش زده جانِ شب پَرَستان                       با خصم رَهی به جز غَزا نیست

خورشید به جانِ شب شَرَر زد                     خُفّاشِ شبانه را بقا نیست

آوایِ چکاوَک و چَکاچَک                           چون خاست به بوم مُرغوا نیست

فَجری که زِ چاشنی عیان کرد                    ما سوره ی آن به غیرِ « لا » نیست

بر خَرگهِ شب ، دَرَخش گردید                    از صاعقه ، شعله بی بها نیست

خورشید به شب نمود آن مست                  نارنجکِ شب شکن ، هوا نیست

شد دستْ جدا زِقامتِ سَرو                        پویید و بگفت : « پو به پا نیست ؟ »

آن دست اگر چه بی صدا شد                     یک دست همیشه بی صدا نیست

از پیکرِ شب ، نمای خورشید                      خوشتر زِ حماسه ماجرا نیست

بشکن تو سکوتِ شب زِ تُندَر                      بر دشتِ دلِ غمانْ دَرا نیست

اینک که سپیده پر کَشیدَست                     شامِ دلِ سینه را نَوا نیست

گر محو شود پرنده در اوج                         بر طیرِ مُخَلَّدَش ، فنا نیست

از خاکِ رَهَش چو رویَد اَخگر                     بر مردُمِ این دو دیده نا نیست

گر شمع بسوخت در شبِ هجر                   پروانه ی واله بی وفا نیست

کشتیِّ دلم زِ وَرطه ی شب                        چونان بِرَهَد چو ناخدا نیست؟

راهی به خطا رَوَد هر آن کس                     با اهلِ نظر چو آشنا نیست

شبْ با غمِ دوست چون شود سر؟                خود سوز ، چو شمع این سرا نیست

زندی! زِغمش بسوز و برگوی                      زین سوز ، دلِ تو را دَوا نیست.

اول تیر ماه 1366- هوشنگ غرایاق زندی